i love linguistics!


sexism and i know it!

Σας είχα υποσχεθεί ένα post σχετικό με τη διπλωματική μου. Kάνω που λέτε ένα “πείραμα” με παιδιά της Α’ Λυκείου στο οποίο εφαρμόζω ένα πρωτότυπο εκπαιδευτικό υλικό προκειμένου να εμφανίζουν ισότιμα τα δύο φύλα στις γλωσσικές τους αναπαραστάσεις. Πήγα λοιπόν κάμποσες βδομάδες σε ένα σχολείο της Λάρισας και έκανα την εξής δουλειά: εφάρμοζα και συγχρόνως έκανα επιτόπια έρευνα. Here are the first results!

Μέσα σε λίγες μόνο διδακτικές ώρες ήταν δυνατό να επηρεάσω τα παιδιά ώστε να εμφανίζουν ισότιμα τα δύο φύλα στο γραπτό λόγο. Να γράφουν π.χ. “οι μαθητές/οι μαθήτριες” αντί για σκέτο “οι μαθητές” ή να το αντικαθιστούν με το ασημάδευτο ως προς το φύλο “τα παιδιά”. Να προτιμούν το “στελεχώνω” αντί του “επανδρώνω”. Αυτή η “επιτύχία” μου βέβαια δεν ξέρω αν θα έχει μεγάλη διάρκεια ζωής.

Ο προφορικός λόγος από την άλλη έμεινε σε μεγάλο βαθμό ανεπηρέαστος (ακόμα μια τρανή απόδειξη ότι το πώς γράφουμε δεν αλλάζει το πώς μιλάμε). Είναι σχεδόν ακατόρθωτο ένα παιδί Α’ Λυκείου να παραβλέψει την ευκολία που του δίνει το γενικευτικό “όλοι εμείς θα πάμε εκδρομή” (ενώ μέσα στο σύνολο των ατόμων υπάρχουν και γυναίκες) και να προτιμήσει το μακροσκελές “όλοι και όλες”. Είναι σχεδόν αδύνατο να πάψει να βάζει το “τους” και να το αντικαταστήσει με το “τις”, ακόμα κι όταν αναφέρεται μόνο σε γυναίκες, “Έδωσες τα βιβλία στη Μαρία και την Ελένη;/Ναι τους τα έδωσα!” αντί “τις τα έδωσα”.

Ωστόσο τα ίδια τα παιδιά έκαναν μία σημαντική για την ερευνά μου παρατήρηση. Θα τη γράψω τόσο απλά όσο μου την είπαν (με τις επακόλουθες γλωσσολογικές αυθαιρεσίες): Στην ηλικία που βρίσκονται και σύμφωνα με τη γλώσσα που έχουν μάθει να μιλούν και να καταλαβαίνουν, πρέπει να πειστούν 100% για την αναγκαιότητα αλλαγής αυτής της γλωσσικής τους συνήθειας, προκειμένου να προσπαθήσουν να εμφανίζουν τη γυναίκα ισότιμα.

Και όντως κάποια λίγα παιδιά “πείστηκαν” χάρη στο υλικό μου -ακριβώς όπως κι εγώ φοιτήτρια είχα πειστεί από την Παυλίδου-. Κι αυτά, όπως κι εγώ, θα αλλάξουν αρκετά τη “γλωσσική τους συνήθεια”, αλλά το πιθανότερο όχι στον απόλυτο βαθμό. Απόδειξη το blog μου που βρίθει ασυμμετριών χάριν οικονομίας του λόγου. Και μιλάμε για μένα που αν μου ‘λεγες “τι θα ‘θελες να εξαλειφθεί, το χρέος ή ο γλωσσικός σεξισμός” θα έλεγα το δεύτερο! :P

Δεδομένου όμως ότι δεν υπάρχει το μαγικό σφουγγάρι για να σβήσει την “αδικία”, η μόνη λύση θα ήταν η επιβολή γλωσσικών αλλαγών. Η γλώσσα όμως δεν “δουλεύει” με το ζόρι. Είναι λοιπόν στο χέρι μας να αλλάξουμε ό,τι πιστεύουμε πως θέλει αλλαγή!

…σαν σλόγκαν από προεκλογικό σποτάκι ακούστηκε αυτό! :P

p.s. Το εκπαιδευτικό μου υλικό θα το ανεβάσω σε κατοπινό post.

UPDATE: Επιτέλους βρέθηκε λύση να είμαι συνεπής στα ηλεκτρονικά μου κείμενα (όσον αφορά τη χρήση μη σεξιστικού λόγου εννοώ)! Από εδώ και στο εξής δανείζομαι τον τρόπο γραφής που χρησιμοποιεί η ομάδα “Καμένα Σουτιέν“. Εκεί που -χάριν οικονομίας λόγου- αξιοποιούσα τη “δυνατότητα” της γενικευτικής χρήσης του αρσενικού, στο εξής την αρσενική κατάληξη των ονομάτων θα αντικαθιστά το σύμβολο @. Έτσι, για παράδειγμα, αντί για “ομιλητές” θα γράφω “ομιλητ@ς” εννοώντας τους ομιλητές και τις ομιλήτριες!  Genius! :)



σαν ελληνιδα πολιτρια!
Απριλίου 20, 2010, 11:15
Filed under: γλωσσικος σεξισμος | Ετικέτες:

Αυτό το post θα μπορούσε να αποτελέσει συνέχεια δύο παλιότερων, του Την τηλεόραση όταν κοιτώ μια χαζογκόμενα είμαι κι εγώ! και του Είσαι γυναίκα; τόσο το καλύτερο (;)…Κι αυτό γιατί περιλαμβάνει αφενός το πώς παρουσιάζουν τα μέσα τη γυναίκα κι αφετέρου το πώς εκείνη απεικονίζεται στη γλώσσα.

Πριν μέρες με το που πληροφορήθηκα από την τηλεόραση ότι συνελήφθησαν τα μέλη του επαναστατικού αγώνα μπήκα στο ίντερνετ να το ψάξω λίγο παραπάνω. Επισκέφτηκα λοιπόν ιστοσελίδες και blogs που παρακολουθώ και προς μεγάλη μου έκπληξη αντί να αποκτήσω μια σφαιρικότερη άποψη για το θέμα, έπεσα πάνω σε ειρωνικά σχόλια για την εμφάνιση της Παναγιώτας Ρούπα, της μοναδικής γυναίκας μέλους της οργάνωσης. Βλέπετε η αντρική φαντασία ήθελε τη Ρούπα σαν την Angelina στη Lara Croft ή σαν τη Julia με μαύρα εφαρμοστά. Η πραγματικότητα λοιπόν σόκαρε τόσο τους άντρες που έσπευσαν άλλοι χιουμοριστικά-άλλοι όχι και τόσο- να εκφράσουν την απογοήτευσή τους. Κι αυτό γιατί το στερεότυπο θέλει τις δυναμικές γυναίκες που κινούνται σε χώρους όπως η Ρούπα να είναι sexy σκύλες (κι αν φορούν κολάν, ψηλές μπότες και δερμάτινα…ακόμα καλύτερα!). Δεν είναι τυχαίο νομίζω πως καμία γυναίκα από όσες διάβασα δεν ασχολήθηκε με την εμφάνιση των αντρών μελών.

Το άλλο που παρατήρησα, ήταν η γενικευτική χρήση της λέξης “τρομοκράτης”. Κι αυτό γιατί η Ρούπα δεν είναι τρομοκράτης, αλλά τρομοκράτισσα. Άλλο ένα θηλυκό λοιπόν που έβγαλε μουστάκια (όπως θα έλεγε κι ο Σαραντάκος!) Ο όρος τρομοκράτισσα μάλιστα είναι καταγεγραμμένος στο Λεξικό Τριανταφυλλίδη (μπορείτε να το τσεκάρετε στην Πύλη!)



εισαι γυναικα; τοσο το καλυτερο (;) vol.2

Άντρες και γυναίκες, είμαστε όλοι άνθρωποι. Με τη λέξη “άνθρωπος” δεν δηλώνουμε το φύλο (η λέξη είναι ουδέτερη ως προς αυτό) ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να το δηλώνουμε! Το λέω αυτό γιατί στη γλώσσα μας χρησιμοποιούμε τη λέξη “άνθρωπος” για να “δείξουμε” κυρίως τον άντρα. Αν εγώ σας πω “Πέρασε ένας άνθρωπος με ένα ποδήλατο” , κατά 99,9% θα σχηματίσετε στο μυαλό σας την εικόνα ενός άντρα με ποδήλατο. Αν πάλι πω “Κοίτα εκείνο τον άνθρωπο με το μπλε παντελόνι” το βλέμμα σας θα αναζητήσει έναν άντρα κι όχι μια γυναίκα. Αν τέλος πω “Κοίτα εκείνο τον άνθρωπο με τη μπλε φούστα” ή που θα αναζητήσετε έναν άντρα με φούστα (!) ή που θα με δουλέψετε για τη “λανθασμένη” πρόταση που σχημάτισα!

Οι γυναίκες λοιπόν συχνά δεν “φαίνονται”  στη γλώσσα. Άλλη μια απόδειξη, τα θηλυκά επαγγελματικά. Μια γυναίκα είναι γιατρός, δικηγόρος, βουλευτής, όπως ακριβώς κι ένας άντρας συνάδελφος της. Αν πεις σε κάποιον “Το παιδί του Γιώργου έγινε γιατρός” το πιο πιθανό είναι να υποθέσει ότι ο γιος του Γιώργου έγινε γιατρός. Αν πει βέβαια “Το παιδί του έγινε γιατρίνα!” τότε να που φαίνεται και η γυναίκα στη γλώσσα! Καμία γυναίκα όμως δε θα σου πει ότι είναι γιατρίνα, δικηγορίνα ή βουλευτίνα (παρόλο που αυτές οι λέξεις υπάρχουν στο λεξιλόγιό μας) γιατί είναι λέξεις αρνητικά φορτισμένες που κρύβουν ειρωνεία και υποτίμηση. Σκεφτείτε πως η φράση “Άλλα αντ’ άλλων μας τα είπε η γιατρίνα σου!” στέκει περισσότερο στο λόγο, αντίθετα απ’ τη φράση “Είναι μια εξαίρετη γιατρίνα!”.

Ακόμα πιο ξεκάθαρο για το υποτιμητικό του πράγματος είναι το παράδειγμα του ουσιαστικού “ο/η γραμματέας”. Στο μυαλό μας “η γραμματέας” είναι τίτλος κατώτερος από “τον γραμματέα” και θα σας το αποδείξω: Η γραμματέας του υπουργείου στο μυαλό μας είναι μια κυρία που έχει γραφείο στην είσοδο του γραφείου του/της υπουργού, σηκώνει τα τηλέφωνα, βγάζει φωτοτυπίες, δακτυλογραφεί κτλ, ενώ ο γραμματέας του υπουργείου είναι…κάτι σαν τον Ζαχόπουλο στο Πολιτισμού! Λύνει και δένει!

Η γυναίκα στο λόγο λοιπόν μοιάζει να απαρνιέται το θηλυκό για να μπορέσει να κερδίσει το κύρος που οι άντρες εξ ορισμού διαθέτουν. Δεν είναι τυχαίο που πολλές κυρίες επιλέγουν να χρησιμοποιούν το επώνυμο του συζύγου τους (παρόλο που δεν είναι πια υποχρεωτικό). Όσες παντρεμένες αντισταθήκατε βέβαια σθεναρά στην αλλαγή του πατρικού σας ονόματος, καλό είναι να γνωρίζετε ότι το επίθετο σας δηλώνει από μόνο του ότι ανήκετε ή κατάγεστε από έναν άντρα·τον μπαμπά σας! Αν δηλαδή ο μπαμπάς είναι Χατζής, στη γενική κάνει “του Χατζή”. Το επίθετο της κόρης του είναι αυτή η γενική  (του) “Χατζή”, που συντακτικά χαρακτηρίζεται γενική κτητική (κτήμα του μπαμπά λοιπόν!) ή της καταγωγής (και η μαμά….δεν κατάγομαι κι από τη μαμά;!)




Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 36 other followers