i love linguistics!


get up, stand up, stand up for your rights!

Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Άρθρο 1: “Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι στην αξιοπρέπεια και στα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.”bob_marley_drawing_by_sara47488-d68pn60

Το ξέρατε ότι εκτός των άλλων έχετε και γλωσσικά δικαιώματα;  Έχετε δηλαδή το δικαίωμα να χρησιμοποιείτε όποια γλώσσα θέλετε είτε δημόσια είτε όχι και να την προωθείτε. Αυτό ισχύει ακόμα κι αν στην περιοχή που βρίσκεστε χρησιμοποιείται κυρίως μια άλλη γλώσσα. Ισχύει ακόμα κι αν ο αριθμός των ομιλητών της δικής σας γλώσσας είναι μικρότερος από κάποια άλλη (αν ανήκετε με άλλα λόγια σε μία μειονοτική ομάδα ομιλητών). Για παράδειγμα είναι δικαίωμα των αλβανόφωνων κατοίκων της Ελλάδας να μιλούν δημόσια τη γλώσσα τους, αλλά και να θέλουν να τη μάθουν στα παιδιά τους. Κανείς δεν μπορεί να τους το απαγορεύσει.

Τα Γλωσσικά Ανθρώπινα Δικαιώματα αποτελούν νομικό αντικείμενο ου ΟΗΕ από το 1920 (τότε Κοινωνία των Εθνών. Είναι δικαιώματα προστασίας που επανέρχονται και σήμερα με την προώθηση διακηρύξεων, σχεδίων και Χαρτών από άλλους διεθνείς οργανισμούς πλην του ΟΗΕ (πχ ΟΥΝΕΣΚΟ) όσο και από υπερεθνικούς οργανισμούς, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Εκτός των άλλων τα Γλωσσικά Δικαιώματα κατοχυρώνουν και την πρόσβαση στην εκπαίδευση, τις νομικές, διοικητικές και δικαστικές πράξεις μέσω της μητρικής γλώσσας του καθενός. Όλα αυτά βέβαια στη θεωρία, γιατί στην πράξη οι κρατικές αρχές είναι εκείνες που κανονίζουν αν θα παραχωρηθούν ή όχι γλωσσικά δικαιώματα σε ομάδες. Στην Ελλάδα για παράδειγμα δεν λειτουργούν μειονοτικά σχολεία (εκτός βέβαια από τα σχολεία για τη μειονοτική ομάδα των μουσουλμάνων της Θράκης), ώστε τα παιδιά των μεταναστών να διδαχθούν μαζί με την ελληνική και τη μητρική τους γλώσσα, έτσι όπως ορίζουν τα Γλωσσικά Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ. Ούτε βέβαια μπορούν οι μετανάστες να έχουν πρόσβαση σε γραπτά και προφορικά κείμενα στη μητρική τους που πρέρχονται όμως από το ελληνικό κοινοβούλιο, τη δημόσια διοίκηση, τα ΜΜΕ. Αυτά υπαγορεύει η γλωσσική πολιτική της Ελλάδας της οποίας στόχος είναι η διατήρηση και ενίσχυση της ελληνικής γλώσσας, της λιγότερο χρησιμοποιούμενης γλώσσας στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (με βάση τον αριθμό των ομιλητών). Η γλωσσική πολιτική στοχεύει δηλαδή στη γλωσσική αφομοίωση των αλλόγλωσσων.

Στην πράξη λοιπόν -όσον αφορά την Ελλάδα τουλάχιστον- τα Γλωσσικά Δικαιώματα έχουν χαρακτήρα ατομικό, ενώ θεωρητικά θα έπρεπε να έχουν συλλογικό. Ωστόσο υπάρχουν και κράτη που τηρούν κατά γράμμα ό,τι επιτάσσουν τα Γλωσσικά Δικαιώματα του ΟΗΕ, αναγνωρίζουν τις μειονοτικές γλώσσες, και λαμβάνουν μέτρα που συμβάλλουν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής κάθε μειονοτικής γλωσσικής ομάδας (δημιουργούν μειονοτικά σχολεία, ενημερώνουν τους πολίτες στη μητρική τους γλώσσα για θέματα που αφορούν τη νομοθεσία, την επικαιρότητα, κτλ).

Advertisements

3 Σχόλια so far
Σχολιάστε

nomizw oti gia kalo den tirountai kata grama ta glossika dikaiomata.kai den ennow oti 9a kindineue i elliniki glwssa.ka9ara apo tin oikonomiki pleura tou 9ematos to blepw.ti 9a sinebaine an ka9e metanastis zitouse k apo ena sxoleio gia na morfw9ei sti glwssa toy?den 9a itan asimforo gia to kratos?

Σχόλιο από ανωνυμος

Το πρόβλημα δηλαδή είναι η στέγαση; Δε νομίζω ότι σε κάθε μετανάστη αντιστοιχεί ένα σχολικό κτίριο! Στο κάτω κάτω αν εκδηλώνονταν ενδιαφέρον από μια ομάδα ομόγλωσσων μεταναστών, θα μπορούσε να γίνει ένα επιπλέον τμήμα σε ένα ήδη υπάρχον σχολείο.

Σχόλιο από Kakia Ps

Όταν μιλάμε για γλωσσικά ή άλλα δικαιώματα πρέπει να σκεφτόμαστε τις προτάσεις μας βάζοντας τον εαυτό μας στη θέση των άλλων. Εάν ζούσες στην Αργεντινή ανάμεσα σε ισπανόφωνους, δεν θα ήθελες τα παιδιά σου να μπορούν να μαθαίνουν ελληνικά; Το ίδιο ακριβώς θα ήθελε και ο κάθε ξένος που ζει στην Ελλάδα.
Αλλά το ζήτημα δεν είναι τόσο οικονομικό, όσο πολιτικό και κοινωνικό μια και πολλοί φοβούνται ότι οι γλωσσικές μειονότητες μπορούν να μετατραπούν σε εθνικές και να απειλήσουν μελλοντικά την εθνική ακεραιότητα(;)Γι’ αυτό θα παράγονταν διαφορετικές στάσεις και εκπαιδευτικές πολιτικές σε ενδεχόμενες προτάσεις για τη διδασκαλία π.χ. της σλαβομακεδονικής, της βλάχικης, της τούρκικης, της πομάκικης, της ρωσικής, της γαλλικής ή της ιταλικής…
Συχνότατα όμως όλα αυτά αποδεικνύονται σκέτες φοβίες ιδίως εάν με διακρατικές συμφωνίες η διδασκαλία της γλώσσας γίνεται στη βάση της αμοιβαιότητας…

Σχόλιο από uvmas




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: