i love linguistics!


Λάρ’σα goes viral!
Οκτώβριος 3, 2015, 09:12
Filed under: γλωσσικος ρατσισμος, διαλεκτολογια, plus | Ετικέτες: ,

Για κάποιον ανεξήγητο λόγο αρκετ@ ελληνόφων@ δημιουργοί των internet memes* έχουν εμμονή με τη Λαρισαϊκή διάλεκτο τελευταία 😛 :

*Νομίζω ότι έτσι λέγονται και τα συγκεκριμένα, παρόλο που δεν συνοδεύονται από εικόνα

IMG_2894

IMG_2895

IMG_2896

IMG_2897

11217167_832266500225552_693986920425056307_n

IMG_2902

IMG_2901

IMG_2874

🙂

UPDATE

12076967_452238778313175_287035545_n

12071866_452386274965092_496198899_n

12077037_452687228268330_488213063_n

12092191_453560701514316_3794373_n

Διάβασε επίσης:

Βυσσ’νή θύελλα!

Λάρ’σας voice!

Advertisements


Λαρ’σα ‘s voice!

10431696_744020682287436_8937173544103254247_nΈνα κείμενο της Athensvoice (που τώρα μόλις παρατήρησα ότι γράφτηκε το 2009) μοιράζεται στ@ς λαρισαί@ς διαδικτυακ@ς φίλ@ς τις τελευταίες μέρες. Πρόκειται για το «Ξένες Λέξεις-Το λεξικό του κάμπου» που υπογράφουν η Βάγια Ματζαρόγλου και ο Στέφανος Τσιτσόπουλος. Δεν ξέρω ποια είναι η σχέση των δύο αυτών ανθρώπων με τη Λάρισα ή την ευρύτερη περιοχή, ωστόσο ζώντας στην πόλη τα 23 από τα 29 χρόνια της ζωής μου έχω να τους πω ότι πάνω από τις μισές εκφράσεις και λέξεις που καταγράφουν μου είναι παντελώς άγνωστες. Για κάποιες μάλιστα είμαι σχεδόν σίγουρη ότι δεν υπάρχουν καν.

Διαβάζοντας από κοινού το κείμενο με Λαρισαί@ς φίλ@ς καταλήξαμε ότι κάποιες από τις λέξεις που δεν γνωρίζω, ναι μεν δεν χρησιμοποιούνται στην πρωτεύουσα του νομού, αλλά χρησιμοποιούνται αλλού, για παράδειγμα στην Ελασσόνα: Βλάκας = Σιούτος, Πανύβλακας = Σιούρδος.

Κάποιες άλλες μάλλον αποτελούν μέρος της ιδιολέκτου των ομιλητών, τ@ς οποί@ς συμβουλεύτηκαν οι συντάκτ@ς για να γράψουν το άρθρο. Η ιδιόλεκτος είναι η προσωπική χρήση της καθομιλουμένης που παρουσιάζει ιδιαιτερότητες λεξιλογικές (και όχι μόνο) σε σχέση με την καθομιλουμένη. Η ιδιόλεκτος λοιπόν είναι κατανοητή από τους πολύ κοντινούς μας ανθρώπους. Για να καταλάβετε τι εννοώ, εμείς στο σπίτι μου λέμε το «τηλεκοντρόλ» «τσακατσούκα». Λέμε πχ «Που είναι το τσακατσούκα;» και αν ο δέκτης του μηνύματος είναι του σπιτιού, ξέρει ακριβώς τι αναζητάμε. Η ένταξη λοιπόν στο «Λεξικό του κάμπου» φράσεων όπως «Παθητικός γκέι = Σφουρλιάγκος / Ροζοχτύπς», «Ενεργητικός γκέι = Κωλοφάγος», «Είναι τραβεστί = Έχει γκαργκαλιάνγκο» μου μυρίζουν ιδιόλεκτο. Είναι σαν να με ρωτούσαν εμένα πώς λέμε στη Λάρισα το «τηλεκοντρόλ» και να τους απαντούσα «τσακατσούκα».

Όσο για τις λέξεις και εκφράσεις που είμαι σχεδόν σίγουρη ότι δεν υπάρχουν καν, αλλά αντιθέτως είναι γεννήματα μη Θεσσαλών ομιλητών, παραθέτω ενδεικτικά: «Γλείψε μου το στήθος = Ματσάλαμ’ τα βζά», «Το κλαμπ έχει ουρά για να μπεις = Βαράει στρούγκα», «Μωρό μου = Ζγούρι μου (εκ του ζυγούρι = προβατίνα)». Οι φράσεις αυτές είναι προϊόν της αντίληψης ότι οι Λαρισαί@ είναι χωριάτες, φτιάχνουν ολημερίς τυριά, κάθε σπίτι έχει ένα μαντρί κτλ. 🙂 Η πρώτη φράση από αυτές που κατέγραψα μάλιστα νομίζω ότι προέρχεται από ένα ανέκδοτο, τύπου «Πως λένε οι Λαρισαίοι το…».  

Μια τελική σημείωση: το κείμενο της Athensvoice δεν έθιξε κανένα και καμία. Οι ομιλητ@ς της περιοχής πιστεύω ότι το διάβασαν με ενδιαφέρον γιατί ξέρουν ότι μιλούν ιδιαίτερα και δεν ντρέπονται. Γι’ αυτό μάλλον περιμέναμε πιο εύστοχες επιλογές. Υπάρχουν άλλωστε τόσα να γράψει κάποι@ς! Σε μελλοντικό post ίσως επιχειρήσω μία καταγραφή.

Πέρα από τη διαφωνία μου με την επιλογή κάποιων λέξεων και εκφράσεων, να πω ότι υπήρχαν λάθη και στους ορισμούς. Δεν λέμε δηλαδή «Κλαίει το κλαρίνο!» για το «Γαμάτο track!» (πχ ακούγοντας Lady Gaga: «Κλαίει το κλαρίνο!») αλλά όταν όντως κλαίει το κλαρίνο, δηλαδή όταν σολάρει! Εκτός κι αν ο ορισμός προέκυψε από την αντίληψη ότι στη Λάρισα ακούμε μόνο κλαρίνα! 😀



dear (?!) χρυσα κλούβια αυγα…

Οι φετιν@ μαθητ@ς μου της Γ’ Λυκείου αρχίσαν από τώρα τις υπερβολές! Έχοντας δήθεν άγχος αναζητούν τρόπους για να περάσουν σίγουρα στο πανεπιστήμιο. Πέρα από τα σκονάκια που φαντάζονται ότι θα μπορέσουν να βγάλουν την ώρα της εξέτασης, δήλωσαν διατεθημέν@ να υιοθετήσουν κανά δυο αδερφάκια (!) για να θεωρηθούν πολύτεκν@ ή ακόμα και να αλλαξοπιστήσουν και να γίνουν μουσουλμάν@ προκειμένου να ισχύουν γι’αυτούς χαμηλότερες βάσεις. Όταν αποκάλυψα ότι οι χαμηλές βάσεις αφορούν μόνο τ@ς μουσουλμάν@ς της Θράκης και εξήγησα την ειδική κατάσταση που επικρατεί εκεί, τα παιδιά έπεσαν από τα σύννεφα.

Αυτή την ειδική κατάσταση αγνοούν -μαζί με τόσα άλλα- οι αμοιβάδες της χρυσής αυγής, γι’αυτό και μίλησαν στη βουλή για ρατσισμό εναντίον των ελλήνων(!!!). Στο βλακώδη αυτό ισχυρισμό δόθηκε, νομίζω, η καλύτερη απάντηση. Ένας εκπαιδευτικός που εργάζεται στη Θράκη έστειλε μια ανοιχτή επιστολή για να παραδόσει «μαθήματα πραγματικότητας» στον Κασιδιάρη και τ@ς ομοί@ς του. Για να τη διαβάσετε ολόκληρη: κλικ!

Σ’ένα σημείο της λοιπόν ο συντάκτης αναφερόμενος σ’ εκείνα τα παιδιά* της Θράκης με μητρική τα πομακικά ή τα τούρκικα -παιδιά που είναι μουσουλμάνοι αλλά, ω τι έκπληξη, έλληνες πολίτες- λέει:

«Σε οποιοδήποτε μουσουλμανικό χωριό της ορεινής Θράκης, κύριε Κασιδιάρη, ένα παιδί μεγαλώνει μαθαίνοντας από το σπίτι του είτε τα πομάκικα (σλαβογενής γλώσσα), είτε τα τούρκικα. Στο Δημοτικό σχολείο, αν δεν τα γνωρίζει ήδη, μαθαίνει και τα τούρκικα, σύμφωνα με τη συνθήκη της Λωζάνης (που αντίστοιχα επιβάλλει τη διδασκαλία ελληνικών στους έλληνες της Κωνσταντινούπολης). Επίσης, αναγκάζεται να μάθει και αραβικά, προκειμενου να διδαχθεί το Κοράνι. Και όταν φτάνει στο Γυμνάσιο, ακολουθεί το πρόγραμμα μαθημάτων του ελληνικού σχολείου, το οποίο ορίζει ότι πρεπει να μάθει και αγγλικά και γερμανικά. Τις μετρήσατε, κύριε Κασιδιάρη, τις γλώσσες που με το ζόρι πρέπει να γνωρίζουν αυτά τα παιδιά στην ηλικία των 13 ετών; Είναι έξι(!) : πομάκικα, τούρκικα, αραβικά, ελληνικά, αγγλικά και γερμανικά. Έξι γλώσσες κύριε Κασιδιάρη, από ένα παιδί 13 (!) χρονών. Αντιληφθείτε λίγο τις απαιτήσεις που έχει η κοινωνία από αυτούς τους μαθητές, κύριε Κασιδιάρη: Έξι δεν είναι οι γλώσσες που ξέρουν όλα μαζί τα μέλη της Χρυσής Αυγής!

Και τολμάτε εσείς κύριε Κασιδιάρη, να μιλάτε για ρατσισμό; Τολμάτε να χαρακτηρίζετε ρατσιστική τη διάταξη που αναγνωρίζει το αυτονόητο; Που αναγνωρίζει ότι ένας άνθρωπος που έχει αναγκαστεί να μάθει έξι γλώσσες, δεν γίνεται να έχει καταφέρει να μάθει τα ελληνικά (τη γλώσσα στην οποία διατυπώνονται τα βιβλία και τα θέματα των πανελληνίων εξετάσεων), όσο καλά τα γνωρίζουν οι υπόλοιποι έλληνες μαθητές και ως εκ τούτου βρίσκεται –χωρίς να είναι επιλογή του- σε μειονεκτική θέση;»

Για να μιλήσω με όρους που θα καταλάβουν τα παιδιά μου της Γ’ Λυκείου: Αν και η ανωνυμία του συντάκτη, σε συνδυασμό με την επίθεση στο ήθος του αντιπάλου κάνει το κείμενο, κατά τη γνώμη μου, κάπως να «χάνει», ωστόσο ως λόγος της επιχειρηματολογίας είναι ιδιαίτερα ισχυρός!

*Στη Θράκη υπάρχουν ακόμα ρομά, εβραί@ και χριστιαν@ με μητρική τη ρωσική που είναι επίσης έλλην@ς πολίτες.

Δείτε επίσης: I (don’t) need a hero!



δωσε μου λιγακι ουρανικο…
  Δικό σας!!! (με «λι» και «νι» ουρανικό): Τι θα κάνω, πώς θα πορευτώ;/Σε λίγο τελειώνει όλο αυτό/Ηταν δύσκολη αυτή η αποστολή/Μα αρέσει σε όλους να παίζουν εθνική!

Μια δυο μέρες μετά την πρόκριση της εθνικής στο euro, «διέρρευσε» στο internet ένα τραγούδι που συνέθεσαν στο πρόσφατο παρελθόν οι Λυμπερόπουλος, Κατσουράνης και Σαμαράς και το οποίο ερμήνευσε ο πρώτος. Το τραγούδι είναι κατά τη γνώμη μου μία σκέτη αηδία*, παρ’ όλα αυτά ασχολούμαι μαζί του γιατί αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης αυτού του post… και τελευταία δεν είχα και πολλή έμπνευση!

Ο Λυμπερόπουλος (ή MC Lybe), όπως είπαμε, τραγουδάει το κομμάτι. Ο παίχτης της ΑΕΚ, που κατάγεται από τα Φιλιατρά Μεσσηνίας, είναι γνωστός για πολλά, ανάμεσα στα οποία και την «αποκλίνουσα» από τη νόρμα προφορά του «λι» και «νι». Αυτή του η «ιδιαιτερότητα», όπως είναι αναμενόμενο, αποκαλύπτεται και στο εν λόγω τραγούδι (ομολογώ όχι στο βαθμό που περίμενα!).

Στο σημείο αυτό να διευκρινίσω ότι σαφώς και δεν χαρακτήρισα το τραγούδι αηδία εξαιτίας της προφοράς του «MC». Αντιθέτως αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που βρήκα πραγματικά ενδιαφέρον! Εξού και το post!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η επίσημη προφορά του «λι» και του «νι» στα ελληνικά είναι φατνιακή. Αυτό σημαίνει ότι όταν τα προφέρουμε ακουμπάμε με την άκρη της γλώσσας μας στα φατνία (δηλαδή τα ούλα -από τη μέσα μεριά-).

Σε κάποια μέρη της Ελλάδας όμως οι ομιλητές συνηθίζουν να προφέρουν τις δύο αυτές συλλαβές ουρανικά, με τη γλώσσα να κάνει καμπύλη προς τα κάτω και τη μέση της να ακουμπάει το τέλος των φατνίων και σχεδόν την αρχή του ουρανίσκου. Πρόκειται για χαρακτηριστικό πολλών νότιων διαλέκτων, που μιλιούνται μάλιστα και σε μεγάλα αστικά κέντρα όπως στην Πάτρα και το Ηράκλειο…και τα Φιλιατρά Μεσσηνίας! 🙂

Η ουρανική προφορά του «λι» και «νι» είναι ένα ιδιωματικό στοιχείο που έχει «στιγματιστεί» -ακριβώς όπως η θεσσαλική προφορά– ως επαρχιώτικη, γραφική και αστεία (θυμηθείτε την Αμαλία στο Παρά Πέντε). Σε μία συζήτηση που είχα για το τραγούδι της εθνικής, μάλιστα, κάποιος μου είπε ότι το «λι» και το «νι» το κάνει διπλά γελοίο. Διαφωνώ! Οι στίχοι το κάνουν διπλά-τριπλά-οχταπλά γελοίο. Η προφορά είναι ένα δείγμα της γλωσσικής ποικιλότητας, που την υπερασπίζομαι -ως λαρισαία και mrs linguistics- μέχρι τελικής πτώσης!

*Να σημειώσω βέβαια ότι δεν συμμερίζονται όλοι την άποψή μου. Τα αθλητικά sites το βρήκαν από χαριτωμένο μέχρι ξεκαρδιστικό. Περί ορέξεως..!

το τραγούδι…κλικ!



greeklish more and more!!!

Παρόλο που ήδη έχω αναφερθεί στο θέμα , επιστρέφω σε αυτό, γιατί βλέπω ότι από τότε που το «Ράδιο Αρβύλα» ξεκίνησε την καμπάνια «Greeklish no more! Μόνο ελληνικά!» έχει γίνει ένας χαμός στο ίντερνετ -και ειδικά στο facebook- από υπερασπιστές της ελληνικής γλώσσας! Ακολουθούν λοιπόν κάποιες σκέψεις που έκανα βλέποντας το μήνυμα των «Ράδιο Αρβύλα».

Ξεκινάει ο Κανάκης λέγοντας «Από τα λίγα πράγματα που μας έχουν απομείνει σ’αυτή τη χώρα να είμαστε περήφανοι, είναι οι γλώσσα μας. […] Αυτή τη στιγμή μια ολόκληρη γενιά πληκτρολογεί ασταμάτητα greeklish.». Ταυτίζει λοιπόν την ελληνική γλώσσα με τη γραπτή έκφραση της. Γλώσσα δεν είναι όμως μόνο αυτό που γράφουμε, αλλά κυρίως αυτό που λέμε. Και το πώς γράφουμε μια γλώσσα (ανορθόγραφα, καλλιγραφικά, με συντομογραφίες, κτλ) είναι βέβαιο -από την εμπειρία και μόνο- ότι δεν επηρεάζει τη γλώσσα.

Ο Κανάκης θεωρεί ότι πρέπει να είμαστε περήφανοι γι’ αυτή τη γραπτή γλώσσα. Όμως γιατί; Οι πρώτοι είμαστε ή οι τελευταίοι που διαθέτουμε αλφάβητο και που μπορούμε να γράψουμε αυτό που εκφωνούμε; Περήφανοι ας είμαστε για την ανθρωπότητα που κατάφερε να φτιάξει αλφάβητα ή να είμαστε περήφανοι-όσοι θέλουμε- για τα γραπτά κείμενα της γλώσσας μας (για τον Καβάφη, τον Παπαδιαμάντη…). Για την γραπτή απόδοσή της προφορικής ελληνικής γλώσσας, προς τι η περηφάνια;!

Και συνεχίζουν: «Μια ολόκληρη γενιά έχει σχεδόν ξεχάσει να γράφει ελληνικά«, «Τα greeklish μπορούν να καταργήσουν τον ελληνικό γραπτό λόγο και όχι μόνο!». Εγώ πάντως που κάνω ιδιαίτερα σε παιδιά, θέλω να τους διαβεβαιώσω ότι δεν τα είδα ποτέ να γράφουν εκ παραδρομής κάτι με λατινικούς χαρακτήρες-παρά μόνο στα λατινικά!- ούτε να γράφουν απαντήσεις σε κάποια άλλη γλώσσα. Κι έχω να τους πω ότι κάτι τέτοιες υπερβολές χρησιμοποιούν συνήθως οι «αδωνίζοντες» για να χτυπήσουν τον κόσμο στο συναίσθημα.

Την υπερβολή αυτή συνεχίζουν μιλώντας για «καταστροφική συνήθεια για την ελληνική γλώσσα», για «πρόβλημα«, για «έγκλημα«… Και τσουπ οι λέξεις «έγκλημα» και «πρόβλημα» εμφανίζονται με μεγάλα γράμματα στην οθόνη μας, για να μας «ταρακουνήσουν»! Και έρχομαι εγώ να ρωτήσω: Ποιο είναι το έγκλημα και ποιο το πρόβλημα; Τα greeklish τα χρησιμοποιούμε σε συγκεκριμένες περιστάσεις επικοινωνίας· στα ηλεκτρονικά μέσα. Κι αυτό το κάνουμε αφενός γιατί το sms και το chat δεν απαιτούν τη χρήση συγκεκριμένου αλφαβήτου κι αφετέρου γιατί κάποιους μας βολεύει. Τα greeklish είναι ένας «προφορικογραπτός» λόγος, ανεπίσημος, φωνητικός, κωδικοποιημένος, χωρίς «ορθή γραφή» και άλλες συμβάσεις. Όπως ακριβώς θέλουμε να μιλάμε χωρίς περιορισμούς, έτσι -όταν η περίσταση επικοινωνίας το επιτρέπει- θέλουμε να γράφουμε και χωρίς περιορισμούς.

Αντιθέτως σε άλλες περιστάσεις που οφείλουμε να χρησιμοποιούμε το ελληνικό αλφάβητο, είμαστε τυπικοί (στις χειρόγραφες επιστολές, στις εκθέσεις κτλ). Είναι εκπληκτικός -από γλωσσολογικής πλευράς- ο τρόπος με τον οποίο εναλλάσσουμε ακόμα και τη γραπτή μορφή της γλώσσας, ανάλογα με το περιβάλλον επικοινωνίας! Δεν την καταστρέφουμε, αλλά ξέρουμε να τη χειριζόμαστε πολύ καλά!

Κι ακόμα κι αν έρθει η αποφράδα-για τον Κανάκη και τους φίλους του- μέρα να γράψουμε με λατινικούς χαρακτήρες, πιστέψτε με αυτό θα έχει έρθει ομαλά μέσα από τις ανάγκες που θα έχουν δημιουργηθεί στους ομιλητές εκείνης της εποχής. Αλλά μην ανησυχείτε! Δεν έρχεται σύντομα αυτή η καταστροφή.



i (don’t) need a hero!

Στην Ελλάδα, εκτός από τα ελληνικά, μιλιούνται όπως ξέρετε κι ένα σωρό άλλες γλώσσες, όπως τα αλβανικά (από 500.000 περίπου άτομα), τα ρώσικα, τα τσιγγάνικα, τα βουλγάρικα κ.ά. Σήμερα ωστόσο δεν υπάρχει θεσμοθετημένη νομική προστασία καμίας άλλης μειονοτικής γλώσσας, εκτός από την τουρκική στον χώρο της Θράκης. Οι μουσουλμάνοι της Θράκης, με άλλα λόγια, έχουν κατοχυρωμένα εκπαιδευτικά δικαιώματα στη μητρική τους γλώσσα και διδάσκονται τόσο τα ελληνικά όσο και τα τουρκικά.  Τα τούρκικα μάλιστα διδάσκονται σαν πρώτη γλώσσα, ενώ τα ελληνικά σαν δεύτερη.

Από το 1996 λειτουργεί στη Θράκη το πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων (ΠΕΜ).  Με το πρόγραμμα αυτό εφαρμόζεται στα μειονοτικά σχολεία διαφορετική εκπαιδευτική πολιτική από αυτή που ισχύει στην υπόλοιπη Ελλάδα.  Όσον αφορά τη διδασκαλία της ελληνικής, αυτή δεν γίνεται ούτε με τον ίδιο τρόπο, ούτε με τα ίδια βιβλία που χρησιμοποιούνται στο μάθημα της γλώσσας στα ελληνικά σχολεία. Είναι άλλωστε λογικό, αφού τα παιδιά είναι δίγλωσσα και προέρχονται από ένα περιβάλλον με πολιτισμικές ιδιαιτερότητες.

Η διδασκαλία της ελληνικής γίνεται με γλώσσα στήριξης τα τουρκικά. Αξιοποιείται για παράδειγμα η παρουσία τουρκικών λέξεων στην ελληνική γλώσσα. Το πρόγραμμα είναι προσαρμόσιμο σε διαφορετικά επίπεδα ελληνομάθειας και μάλιστα στις πρώτες τάξεις του δημοτικού δεν θεωρείται καν προϋπόθεση  η γνώση της ελληνικής για να παρακολουθήσει κανείς το μάθημα.

Και ερχόμαστε στη Χαρά Νικοπούλου, μια δασκάλα που δίδαξε σε μουσουλμανοπαίδες του Μεγάλου Δερείου. Πολλοί ίσως την έχετε δει στον Χαρδαβέλλα ή την έχετε διαβάσει στο «Πρώτο Θέμα». Άλλοι ίσως αναγνωρίσετε το όνομα, μόνο αν συνοδευτεί από χαρακτηρισμούς όπως «πρότυπο ελληνίδας δασκάλας», «σύγχρονη Μπουμπουλίνα της Θράκης», «δασκάλα του γένους»  ή απλά.. «τζάμπα ηρωίδα».

Η Νικοπούλου παρά τις σαφείς κατευθύνσεις του ΠΕΜ, πήρε μόνη της την απόφαση να διδάξει τα ελληνικά σαν πρώτη γλώσσα. Θέλοντας, όπως παραδέχτηκε, να «εμφυσήσει την ελληνική εθνική συνείδηση» αλλά και να «θέσει τέλος στο δίγλωσσο σχολείο», απαγόρευε στα δίγλωσσα παιδιά να μιλούν τη μητρική τους, ακόμα και στα διαλείμματα (!) Η Νικοπούλου έκανε κι άλλα «ωραία», αλλά δεδομένου ότι το blog είναι γλωσσολογικό, μένω στα γλωσσικά.

Αυτή την «ηρωίδα» βράβευσε η Ακαδημία Αθηνών το Δεκέμβριο του 2010, παρασημοφορώντας την για «την Φιλοπατρία και τη Διαμόρφωση Θρησκευτικής και Εθνικής Συνείδησης» (!!!) Της απένειμε μάλιστα το «Αργυρούν  Μετάλλιον  Ανδρείας», γιατί, φαίνεται,  θέλει ανδρεία να καταπατάς τα γλωσσικά (κι όχι μόνο) δικαιώματα του άλλου…



ελληνοφρενεια…

Χτες βράδυ έπεσα πάνω στους «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη. Πρόκειται για μια εκπομπή που συνήθως μου αρέσει, όμως η χτεσινή ήταν πολύ κλισέ. Στηρίχτηκε σε δύο πρόσωπα -έναν ακροδεξιό κι έναν αριστερό (με επιφύλαξη αυτό το τελευταίο)- προβάλλοντας τις εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις τους. Εκτός των παράλληλων συνεντεύξεων υπήρχαν και αποσπάσματα από την καθημερινότητά τους. Ο «αριστερός», ντυμένος απλά, ανακατεβότανε με τον κόσμο, έπινε κρασάκι, άκουγε μπουζούκι, έκανε τον dj ενώ ο ακροδεξιός  σοβαρός και κουστουμάτος πήγαινε από τη βουλή στα γραφεία του κόμματος του, έπειτα στις επιχειρήσεις του και μετά στον Άγιο Παντελεήμονα να το παίξει σωτήρας.

Αφού λοιπόν την εκπομπή δεν τη βρήκα και τόσο ενδιαφέρουσα, στάθηκα σε κάτι γλωσσικό που πάντα μου τραβάει την προσοχή! Ο ακροδεξιός διατηρεί την εταιρεία «ελληνική αγωγή» (με σήμα έναν αετό πάνω σε αρχαία κολώνα) στις εγκαταστάσεις της οποίας βρέθηκε για τις ανάγκες των «Πρωταγωνιστών», συνοδεία της διάσημης συζύγου, για να περιμένουν τα παιδιά τους να σχολάσουν. Η εταιρεία είναι ένα ιδιωτικό φροντιστήριο αρχαίων ελληνικών, για όσους ενηλίκους θέλουν να θυμηθούν τα αρχαία ελληνικά, αλλά και για όσους θέλουν να βάλουν τα παιδάκια τους να μάθουν αρχαία από τα 5 τους. Ναι καλά διαβάσατε… Από τα 5 τους.

Ρίχνοντας μια ματιά στο site της σχολής διαπιστώνω ότι οι άνθρωποι αυτοί εμμένουν σε ξεπερασμένες για την επιστήμη απόψεις, όπως το γλωσσικό συνεχές. Να ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τη διαφήμιση του προσχολικού τμήματος: «Τα παιδιά αντιλαμβάνονται ότι η ελληνική γλώσσα είναι μία και μόνη, ενιαία με συνεχή και λογική εξέλιξη και ότι η δημοτική είναι η νεοελληνική φάση της πανάρχαιας γλώσσας». Η όλη ιδέα της εταιρείας βασίζεται προφανώς και στην πεποίθηση ότι υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες γλώσσες και ότι βέβαια η ελληνική βρίσκεται στην κορυφή της ιεραρχίας. Επίσης υποστηρίζουν ότι η αρχαία είναι η πρότυπη μορφή της γλώσσας μας, την οποία πρέπει να έχουμε σαν οδηγό για να μιλήσουμε, αλλά πρωτίστως να γράψουμε. Δεν χρειάζεται να σχολιάσω κάτι απ’ όλα αυτά. Όσοι με διαβάζετε που και που, θα αντιλαμβάνεστε ότι τίποτα από τα παραπάνω δεν στέκει επιστημονικά.

Το να ενδιαφέρονται κάποιοι ενήλικοι να παρακολουθήσουν ένα τμήμα αρχαίων ελληνικών δεν με βρίσκει αντίθετη (εμένα την ίδια πάντως δεν θα με ενδιέφερε να το κάνω). Το να αναγκάζεις όμως τα παιδιά σου, προτού διδαχτούν καλά καλά νέα ελληνικά, να «διαλεχθώσι ελληνικώς» (που λέει και η «αγωγή») το βρίσκω τουλάχιστον αντιπαιδαγωγικό. Πρόκειται για μια νεκρή γλώσσα με την οποία δεν θα «διαλεχθώσι» ποτέ. Γονείς χαλαρώστε.