i love linguistics!


1 2 3 ΜΑ-ΧΗ-ΤΕΣ!

tumblr_n7mvh08rk91sh43kgo1_500Γεια σας φίλ@ μετά από καιρό! Δεν μπορώ να απολογηθώ για τη μακρά απουσία -είναι αδικαιολόγητη-. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σας ευχαριστήσω για το γεγονός ότι διατηρήσατε αυτό το blog ζωντανό με τις επισκέψεις σας. Είναι κάτι που με εξέπληξε, καθώς εγώ τόσο καιρό το ‘χα για ψόφιο (δεν έχω γράψει γραμμή από πέρσι)! 😛

Η ολική μου  επαναφορά γίνεται για να δώσω τη γλωσσολογική σκοπιά σε ένα επίκαιρο ζήτημα που αφορά το σχολείο. Όπως ίσως διαβάσατε σε πολλά ενημερωτικά site, οι καθηγητ@ς της Έκφρασης-Έκθεσης σ’ ένα Λύκειο στο Ηράκλειο της Κρήτης επέλεξαν ως θέμα το Survivor. Οι αντιδράσεις των γονέων ήταν έντονες, το γεγονός μαθεύτηκε σε όλη την Ελλάδα και κάπως έτσι οι αντιδράσεις γίνανε διαδικτυακές: «που βαδίζει η νεολαία», «δεν υπάρχει σωτηρία», «αντί να προβληματιστούν για θέματα που αφορούν τον άνθρωπο, το περιβάλλον, την κοινωνία εμείς τα αποβλακώνουμε περισσότερο» κτλ. Με ένα απλό γκουγκλάρισμα μπορείτε να βρείτε πληθώρα άρθρων που αφορούν το θέμα και ακόμα περισσότερα σχόλια σχετικά με το θέμα. Πουθενά όμως δεν θα βρείτε την ακριβή εκφώνηση της επίμαχης έκθεσης.

Το μόνο που κατάφερα να βρω είναι ένα προτεινόμενο διαγώνισμα από το εκπαιδευτικό site schooltime.gr (δείτε το διαγώνισμα εδώ), το οποίο εικάζω ότι είναι το θέμα που χρησιμοποιήθηκε από τ@ς συναδέλφ@ς στην Κρήτη. Τα διαγωνίσματα συνήθως δεν δημιουργούνται από το μηδέν, καθώς υπάρχει άφθονο διαθέσιμο υλικό. Οι δε εκπαιδευτικές ιστοσελίδες είναι πια βάσεις δεδομένων με ασκήσεις και διαγωνίσματα, οπότε δίνω πολλές πιθανότητες οι καθηγητ@ς στην Κρήτη να το βρήκαν ας πούμε έτοιμο και να το επέλεξαν.

Δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία βέβαια αν πέφτω μέσα στην υπόθεση μου. Σημασία για μένα σ’αυτή τη φάση έχει όλ@ εσείς που έχετε χρόνια να ασχοληθείτε με τα του Λυκείου -κυρίως εσείς που διαγωνιστήκατε με Δέσμες- να δείτε ποια είναι πλέον η λογική ενός διαγωνίσματος Έκφρασης-Έκθεσης: Δίνεται στα παιδιά ένα κείμενο, το οποίο ανήκει σε μία συγκεκριμένη θεματική, έναν θεματικό κύκλο. Οι θεματικοί κύκλοι της Β’ Λυκείου είναι οι εξής: Γλώσσα, Ελεύθερος χρόνος, ΜΜΕ, Τύπος, Διαδίκτυο, Κοινωνική Δικτύωση, Εργασία, Ανεργία, Νέες μορφές εργασίας/Τηλεργασία, Ρατσισμός, Στερεότυπα, ΑΜΕΑ, Τέχνη, Λογοτεχνία/Ποίηση, Έντυπη τέχνη (κόμικς), Καλλιτεχνική Παιδεία καιιιιιιιιιιιιιι  Τηλεόραση!!! Το κείμενο λοιπόν που δόθηκε στα παιδιά του Ηρακλείου – ακόμα κι αν δεν είναι αυτό που υποθέτω ότι είναι- ανήκει σε θεματικό κύκλο τον οποίο φέτος έπρεπε να μελετήσουν.

Ωραία, θα πείτε, ας μιλήσουν για Τηλεόραση. Όμως γιατί να χρησιμοποιηθεί ένα κείμενο με το ευτελές θέμα του Survivor; Ας βάζαν έναν Παπανούτσο, έναν Καστοριάδη, έναν Μπαμπινιώτη βρε αδερφέ! Κάτι θα είπαν κι αυτοί για την τηλεόραση γενικά! Την απάντηση τη δίνουν οι Οδηγίες Διδασκαλίας των φιλολογικών μαθημάτων του Λυκείου, οι οποίες ανταποκρίνονται πλήρως στις σύγχρονες διδακτικές και γλωσσολογικές προσεγγίσεις (της εφαρμοσμένης γλωσσολογίας): το περιεχόμενο του μαθήματος “είναι ευρύτατο, καθώς περιλαμβάνει δυνάμει μια τεράστια ποικιλία προφορικών, γραπτών και υβριδικών κειμένων (…).Τα κείμενα λειτουργούν ως πόροι από τους οποίους μέσω της διδασκαλίας αντλούνται από τους μαθητές και τις μαθήτριες δεξιότητες σχετικές με την καλλιέργεια της γλώσσας και του γραμματισμού τους, καθώς και της στάσης τους απέναντι στη γλώσσα, τη γνώση και τον κόσμο, δεξιότητες που είναι απαραίτητες για τη διαμόρφωση των νέων ως εγγράμματων, δημοκρατικών και κριτικά σκεπτόμενων πολιτών”. Επομένως η διδασκαλία α) στηρίζεται στη μελέτη ενός ευρύτατου φάσματος κειμένων και β) αξιοποιεί συστηματικά δραστηριότητες λόγου με στόχους την ενθάρρυνση της συμμετοχής των μαθητών/τριών στη διαδικασία του μαθήματος, την ανάπτυξη της επιχειρηματολογίας, τη διατύπωση εμπεριστατωμένων κρίσεων, την έκφραση αξιών και στάσεων κ.λπ.

Τα παιδιά λοιπόν θα τον διαβάσουν και τον Παπανούτσο, αλλά θα διαβάσουν και δυο κείμενα για την ήττα του ΠΑΟ (ένα ειδησεογραφικό κι ένα σχολιαστικό), θα μελετήσουν την αφίσα μιας Μ.Κ.Ο. για το προσφυγικό, θα διαβάσουν και μια απομαγνητοφωνημένη συνέντευξη της Φουρέιρα για τους λόγους για τους οποίους έκρυψε ότι είναι Αλβανίδα.

Πάμε τώρα στο θέμα της έκθεσης. Αυτό πρέπει απαραιτήτως να σχετίζεται με το θέμα του κειμένου. Η έκθεση που γράφουν τα παιδιά, το τελικό τους κείμενο δηλαδή ανήκει στο λόγο της Επιχειρηματολογίας. Πρέπει λοιπόν να φτιάξουν «σφιχτά» επιχειρήματα για οτιδήποτε υποστηρίξουν ή να αξιοποιήσουν άλλες μορφές επιχειρηματολογίας πέρα από το επιχείρημα. Το ίδιο το θέμα λοιπόν τους αναγκάζει να σκεφτούν τις όποιες θέσεις τους και να τις στηρίξουν. Αυτή η διαδικασία της σκέψης, η βγαλμένη από τη ζωή, μπορεί όπως ξέρετε, είτε να δυναμώσει τα πιστεύω ενός ανθρώπου είτε να του αποκαλύψει τις αδυναμίες τους και να τον οδηγήσει σε αναθεώρηση. Κανένα θέμα λοιπόν δεν είναι άχρηστο ή ευτελές όταν σε βάζει να σκεφτείς.

Το μάθημα της Έκφρασης-Έκθεσης θεωρείται παραδοσιακά ένα από τα πιο προβληματικά του σχολείου, γιατί απαιτεί από τα παιδιά να μιλήσουν με τρόπο σύνθετο εκφραστικά για θέματα που δεν γνωρίζουν, ενώ συχνά τα υποβάλλει ακόμα και σε διαδικασία αποστήθισης για να πετύχουν το «άριστα». Όταν λοιπόν ένα θέμα άπτεται των ενδιαφερόντων τους, τα παιδιά έχουν γνώμη για αυτό και συγχρόνως πληροί τις προϋποθέσεις που θέτει το Υπουργείο, δεν μπορώ παρά να πω ότι οι καθηγητ@ς στο Ηράκλειο έκαναν μια πολύ καλή επιλογή.

update: Η απάντηση των καθηγητ@ν του Ηρακλείου (κλικ!)

Advertisements


σημερα γαμος γινεται
Σεπτεμβρίου 21, 2010, 08:56
Filed under: εφαρμοσμενη γλωσσολογια | Ετικέτες:

Δεδομένου ότι ο Ντούσαν δεν είπε και τίποτα σπουδαίο τελευταία, σ’αυτό το post θα ασχοληθώ μόνο με την Καλομοίρα. Δεν ξέρω αν το ξέρετε αλλά το κορίτσι μας παντρεύεται και με την ευκαιρία έκανε δηλώσεις στα κανάλια για τις προετοιμασίες του γάμου. Μέσα σε όλα τα ωραία που είπε, αναφέρθηκε και στο παρανυφάκι της που είναι η ανιψιά της Αναστασία, στην οποία «έχουν πάρει ένα νυφικό που είναι σαν της Καλομοίρας αλλά πιο μικρό κι είναι oh so cute κι η Καλομοίρα είναι πολύ χαρούμενη»! Στο άκουσμα αυτής της φράσης ορισμένοι είναι βέβαιο ότι δυσφορούν: «Δεν μπορείς να πεις κοπέλα  μου ω είναι τόσο χαριτωμένη; Πότε θα μάθεις ελληνικά;»

Για τους γλωσσολόγους πάντως κάθε άλλο παρά ενοχλητική είναι η εναλλαγή που κάνει ένας δίγλωσσος ανάμεσα στις γλώσσες που μιλάει. Μάλλον εντυπωσιακή τη βρίσκουν! Υπάρχουν δίγλωσσοι που κατέχουν σε ικανοποιητικό βαθμό και τη δεύτερή τους γλώσσα με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούν τη μητρική τους με τους κοντινούς τους ανθρώπους, ενώ τη δεύτερη μόνο σε περιστάσεις επικοινωνίας που το απαιτούν. Ο Vladan για παράδειγμα (ε όχι και ποιος Vladan…ο Ivic η ψυχάρα βέβαια! 🙂 ) υποθέτω ότι μιλάει σερβικά στο σπίτι του, όμως όταν πρέπει να δώσει συνέντευξη μιλάει μια χαρά ελληνικά.

Η Καλομοίρα από την άλλη δεν μιλάει άπταιστα τα ελληνικά. Γι’αυτό όταν πρέπει να μιλήσει στα κανάλια, καταφεύγει στη μητρική της κάθε φορά που δυσκολεύεται να εκφραστεί. Πριν την κατηγορήσετε για φυγοπονία, σκεφτείτε πόσο ενδιαφέρουσα είναι αυτή η εναλλαγή κωδίκων μέσα στην πρόταση!

Γιατί αυτή η εναλλαγή σημαίνει ότι επιδρούν κανόνες από δύο διαφορετικά γλωσσικά συστήματα! Δεν πρόκειται δηλαδή για τυχαίες λέξεις μέσα στην πρόταση, αλλά για λέξεις των οποίων η θέση καθορίζεται από συντακτικούς περιορισμούς. Η αλλαγή του κώδικα επιτρέπεται δηλαδή μόνο εκεί όπου δεν παραβιάζεται συντακτικός κανόνας και των δύο γλωσσών. Για παράδειγμα όταν η Καλομοίρα λέει «Μy cousin ήρθε χθες και μου έφερε το πιο amazing δώρο ever» σέβεται τους κανόνες δομής και των δύο γλωσσών. Αν όμως έλεγε -που δεν θα το έλεγε!-«Cousin μου ήρθε χθες…» θα παραβιάζε τον κανόνα της ελληνικής που απαιτεί άρθρο μπροστά από το ουσιαστικό!



Concentrate on what cannot lie … the evidence

Στη φοιτητική μου ζωή έχω περάσει στιγμές άπειρου καψίματος, είτε παίζοντας κάποιο adventure game (με την ευκαιρία σας προτείνω το Syberia που είναι παλιό αλλά πολύ «μπροστά») είτε παρακολουθώντας CSI Las Vegas. Υπήρξε μάλιστα ένα διάστημα που η σειρά με είχε επηρεάσει τόσο ώστε να σκέφτομαι τι καλά θα ήταν να είμαι δικαστική ή δικανική ή εγκληματολογική(;)γλωσσολόγος (υπάρχει διαφωνία για το πως αποδίδεται ο όρος forensic linguistics στα ελληνικά). Η ιδέα μου αυτή βέβαια εγκαταλείφθηκε σύντομα για πολλούς λόγους, κυριότερος από τους οποίους είναι ότι αν γίνεις forensic linguist, θες δε θες είσαι περίπου μπάτσος! 😛

Υπάρχουν διάφορα πεδία έρευνας που αφορούν τον κλάδο αυτό της εφαρμοσμένης γλωσσολογίας. Τα πιο βαρετά θεωρώ είναι η μελέτη της γλώσσας των νομικών κειμένων (από πράξεις του Κοινοβουλίου μέχρι διαθήκες) και η προσπάθεια να γίνει η νομική ορολογία πιο κατανοητή στον απλό κόσμο. Λίγο περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μελέτη της γλώσσας που χρησιμοποιείται στις νομικές διαδικασίες, όπως η γλώσσα της παρουσίασης αποδεικτικών στοιχείων, η γλώσσα των τεχνικών συνέντευξης κτλ.

Την καλύτερη δουλειά την κάνει κατά τη γνώμη μου εκείνος ο γλωσσολόγος που προκειμένου να εξιχνιάσει ένα έγκλημα, αναζητά τις αποδείξεις στη γλώσσα. Αυτός μελετά την ιδιόλεκτο του ατόμου για να βεβαιωθεί κατά πόσον το άτομο αυτό είπε ή έγραψε κάτι που αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο. Μελετά δηλαδή το λεξιλόγιο, τις ιδιωματικές φράσεις, την προφορά, την ορθογραφία, τη γραμματική κτλ.

Από τις πιο πρόσφατες περιπτώσεις εξιχνίασης εγκλήματος με τη βοήθεια γλωσσολόγων είναι η υπόθεση της Julie Turner, η οποία αφού εξαφανίστηκε, έστειλε δύο sms στον σύντροφό της. Τα μηνύματα αυτά μοιάζαν ύποπτα  όχι μόνο λόγω περιεχομένου αλλά και εκφοράς λόγου. Αφού τα σύγκριναν με παλιότερα μηνύματά της Julie κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν τα έστειλε εκείνη. Ερευνώντας ανακάλυψαν τον άντρα που το έκανε. Την είχε δολοφονήσει με όπλο και έκρυβε το σώμα της σε ένα βαρέλι…



μη μιλας, δεν ειναι απαραιτητο…

Από μικρό παιδί θυμάμαι τους φίλους των γονιών μου να τους πειράζουν λέγοντας «Εσείς οι καθηγητές κάνετε την πιο ξεκούραστη δουλειά…δυο-τρεις ώρες την ημέρα  και μετά αραλίκι!»…Προσπαθώντας λοιπόν πολλές φορές να υπερασπιστώ την οικογένεια (!), απαντούσα ότι δεν είναι όλοι οι καθηγητές ίδιοι κι ότι αρκετοί από αυτούς δουλεύουν σκληρά κτλ… Που να ‘ξερα η καημένη ότι μια μέρα ένας γλωσσολόγος θα «επιβεβαίωνε» αυτούς τους κακοήθεις;! 🙂

Ο Caleb Cattegno, εισηγητής της «σιωπηλής διαδικασίας», πρότεινε την εξής μέθοδο εκμάθησης της ξένης γλώσσας: ο δάσκαλος με τη χρήση ειδικών χαρτών και χωρίς να μιλάει (!) δείχνει στους μαθητές τη σωστή προφορά! Έπειτα οι μαθητές αυτόνομα ξεκινούν τη γλωσσική παραγωγή, η οποία ελέγχεται από τον βουβό δάσκαλο. Αυτή η σιωπή του θεωρείται πως βοηθά τον μαθητή να καταλάβει ότι πρέπει μόνος του να μάθει τη γλώσσα, να πάρει πρωτοβουλίες και να συνεργαστεί με τους συμμαθητές του. Δουλειά του δασκάλου είναι τελικά να «ράψει το στοματάκι του» και να παρουσιάσει με τη χρήση αντικειμένων (χρωματιστές ράβδους και χάρτες στους οποίους κάθε χρώμα αντιστοιχεί σε μια ιδιαίτερη προφορά) ένα γλωσσικό στοιχείο χωρίς να δώσει προφορικές επεξηγήσεις.

Όλη αυτή η ιδέα στηρίζεται στην παραδοχή ότι δεν μαθαίνουμε μια γλώσσα μιμούμενοι έναν ομιλητή της. Στην πραγματικότητα μαθαίνουμε μια γλώσσα κάνοντας υποθέσεις σχετικά με τη λειτουργία της. Αυτές οι υποθέσεις, μέσα από την «τριβή» μας με τη γλώσσα, είτε επιβεβαιώνονται είτε αναθεωρούνται.

Η «σιωπηλή διαδικασία» βέβαια κρίθηκε αντιπαιδαγωγική λόγω της απόστασης που δημιουργείται μεταξύ μαθητή και δάσκαλου, αλλά και αντιοικονομική αφού σπαταλούνταν ώρες επί των ωρών και χάρτες επί των χαρτών για κάτι που ο δάσκαλος θα μπορούσε απλά να εξηγήσει με λόγια! Τελικά δεν εφαρμόστηκε ποτέ κι έτσι οι εκπαιδευτικοί γλίτωσαν τη δικαιολογημένη καζούρα!



εχει φροϋδικες ρυτιδες…*

Αφού τώρα τελευταία καταπιάνομαι με τα «περίεγα» της γλωσσολογίας, θα ήταν παράλειψη να μην γράψω κάτι για τον Georgi Lozanof. Βούλγαρος παιδαγωγός και ψυχίατρος, πρότεινε κι εκείνος μια μέθοδο διδασκαλίας της ξένης γλώσσας, τη λεγόμενη Μέθοδο Εκμάθησης με Υποβολή.

Για τον Lozanof το βασικότερο πρόβλημα στην εκμάθηση της ξένης γλώσσας είναι ο φόβος του μαθητή μην πει καμιά κοτσάνα. Σκέφτηκε λοιπόν πως αυτό που χρειάζεται ο μαθητής είναι να χαλαρώσει και να μη σκέφτεται την αποτυχία. Η διαδικασία που πρότεινε λοιπόν είναι βασισμένη σε τεχνικές της yoga και συγγενεύει με την ύπνωση.

Φανταστείτε ένα χώρο διακοσμημένο όμορφα, πόστερ στους τοίχους, αναπαυτικές πολυθρόνες, χαλαρωτική μουσική, χαμηλό φωτισμό. Ο μαθητής ηρεμεί με τη βοήθεια του δασκάλου, αποβάλλει τις επιβαρυντικές για τη διδασκαλία σκέψεις κι είναι έτοιμος να γεμίσει το μυαλό του χρήσιμα στοιχεία. Με την καθοδήγηση και πάλι του δασκάλου υποδύεται ρόλους, φτιάχνει φανταστικές ιστορίες, διαβάζει κείμενα ακολουθώντας το ρυθμό της μελωδίας που ακούγεται. Χωρίς να το καταλάβει αφομοιώνει τις πληροφορίες που του δίνουν τα πόστερ στους τοίχους (γραμματικές κυρίως). Ο δάσκαλος από την άλλη, αυθεντία στο αντικείμενό του, γνώστης όμως και τεχνικών ψυχοθεραπείας, υποκριτικής και τραγουδιού, διδάσκει με τρόπο θεατρικό καταλόγους λεξικών ζευγών που ο κάθε μαθητής απομνημονεύει. Μέσα σε μια χαλαρωτική ατμόσφαιρα, επιτυγχάνεται η εκμετάλλευση όλων των νοητικών δυνατοτήτων των παιδιών.

Όπως ίσως μαντεύετε, η μέθοδος βρήκε πολλούς επικριτές. Σαν θετικό στοιχείο κρατούν την επιδίωξη του Lozanof να κρατά χαλαρούς τους μαθητές του. Από εκεί και πέρα, λάθη της μεθόδου θεωρήθηκαν το πολύ αυστηρό τυπικό της, ο ρόλος του δασκάλου-αυθεντίας σε συνδυασμό με την αναποτελεσματικότητα κάποιων τεχνικών που χρησιμοποιούσε (Εμένα ρε αδερφέ μπορεί να μη μ’αρέσει το τραγούδι που μου βάζεις…ωχουυυ…Πώς να χαλαρώσω και να αποδώσω;!!!) 😀

*»Το βιβλίο των ηρώων» -Παύλος Σιδηρόπουλος



μα τον τουτατις!
Ιανουαρίου 25, 2010, 14:25
Filed under: εφαρμοσμενη γλωσσολογια | Ετικέτες: , ,

Ένα από τα ζητήματα που απασχολεί εδώ και αιώνες τους εκπαιδευτικούς (και εσχάτως τους εφαρμοσμένους γλωσσολόγους) είναι ο τρόπος διδασκαλίας μια ξένης ή δεύτερης γλώσσας. Πώς μπορεί να φτάσει κάποιος με μεγαλύτερη επιτυχία στη γνώση μιας διαφορετικής από τη μητρική του γλώσσας;

Το πιο ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου «πείραμα» για να δοθούν κάποιες απαντήσεις στο παραπάνω ερώτημα, το έκανε στο τέλος του 19ου αιώνα ο καθηγητής Gouin. Αυτός, που λέτε, αποφάσισε σε μεγάλη ηλικία να μάθει Γερμανικά. Ταξίδεψε λοιπόν στο Αμβούργο, κλείστηκε σ’ένα δωμάτιο κι επί ένα χρόνο διάβαζε για τη γλώσσα, χωρίς ποτέ όμως να έρθει σε επαφή με τους φυσικούς ομιλητές της! Αφού έμαθε παπαγαλία όλη τη γραμματική και το συντακτικό της Γερμανικής, αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στη Γερμανική Ακαδημία. Όπως ο ίδιος παραδέχτηκε, ήταν σαν να αντιμετώπιζε μία τελείως άγνωστη γλώσσα! Θεωρώντας πως ίσως ένας χρόνος μελέτης δεν είναι αρκετός για πετύχει στις εξετάσεις, έκατσε και ξαναδιάβασε πιο εντατικά. Έφτασε στο σημείο να αποστηθίσει ένα ολόκληρο Γερμανό-Γαλλικό λεξικό! Το αποτέλεσμα βέβαια ήταν να μπορεί να διαβάζει και να γράφει, αλλά να μην μπορεί να μιλήσει ή να κατανοήσει τους φυσικούς ομιλητές. Απέτυχε ξανά!

Απογοητευμένος επέστρεψε στη Γαλλία, όπου έφαγε ένα ακόμα χαστούκι της μοίρας! 😀 Το τρίχρονο πια ανιψάκι του, που τον προηγούμενο χρόνο δεν ήξερε καν να μιλάει, επικοινωνούσε επαρκώς με το περιβάλλον του! Ο Gouin συνειδητοποίησε ότι αν βρει τον τρόπο με τον οποίο ένα παιδί μαθαίνει τη μητρική του γλώσσα, θα έχει βρει και τον τρόπο να διδάξει με επιτυχία μια ξένη γλώσσα.

Η θεωρία που ανέπτυξε βέβαια δεν βρήκε αποδοχή. Παρ’ όλα αυτά, η ιστορία του αποδεικνύει πως μια γλώσσα δεν είναι οι κανόνες της, αλλά η χρήση της. Επίσης μας μαθαίνει ότι από τότε ως σήμερα δεν αλλάξανε και πολλά στον τρόπο διδασκαλίας μιας ξένης γλώσσας!

Κάπου εδώ να πω ένα συγνώμη στους γονείς μου που χρυσοπλήρωσαν τα Γαλλικά για να μάθω τι είναι το subjonctif και το indicatif, να πάρω βέβαια τα πτυχία, αλλά να μην μπορώ να καταλάβω τι λέει ο Οβελίξ χωρίς να διαβάσω τους υπότιτλους!!! 🙂



artificial intelligence

Η γλωσσολογία, αν και κατά βάση θεωρητική επιστήμη, περνάει συχνά απ’ τη θεωρία στην πράξη. Αντιπροσωπευτικότερη αυτού του είδους γλωσσολογίας, η εφαρμοσμένη, η οποία, όπως λέει και το όνομά της, είναι η εφαρμογή των θεωριών της γλωσσολογίας κυρίως στη  διδασκαλία της γλώσσας. Δουλειά της είναι να ερευνά λοιπόν τον τρόπο που επιλέγουν οι καθηγητές να διδάξουν μια γλώσσα, να καταγράφει τις γλωσσικές ανάγκες που δεν καλύπτονται από τον τρόπο αυτό και να προτείνει νέες μεθόδους διδασκαλίας.

WALLEΠάρτε για παράδειγμα τις νέες τεχνολογίες. Με το που μπήκαν στη ζωή μας δημιούργησαν νέες γλωσσικές ανάγκες. Αποτέλεσαν όμως και την πιο εξελιγμένη πηγή πληροφόρησης. Τι σκέφτηκαν λοιπόν οι σατανικοί εφαρμοσμένοι γλωσσολόγοι;! Μα να τις αξιοποιήσουν βέβαια! Δημιούργησαν λοιπόν λογισμικά, προγράμματα δηλαδή στον υπολογιστή, σαν εργαλείο γλωσσικής διδασκαλίας.  Κάποια από αυτά είναι είναι μάλιστα προγράμματα προσομοίωσης. Πρόκειται δηλαδή για προγράμματα που αναπαριστούν την πραγματικότητα, με στόχο να παρακολουθήσουν οι διδάσκοντες και οι διδασκόμενοι ορισμένες καταστάσεις, τις οποίες είναι ανέφικτο κι ασύμφορο οικονομικά να δουν στην πραγματικότητα, π.χ. μια ανασκαφή.

Tα παιδιά μοιράζουν τους ρόλους π.χ άλλος είναι αρχαιολόγος, άλλος γεωλόγος κτλ και τους ανατίθεται μια περιπετειώδης αποστολή. Αναζητούν στοιχεία μέσα από ηλεκτρονικές κυρίως πηγές, συζητούν, αναπτύσσουν κριτική σκέψη καθώς ξεχωρίζουν τα χρήσιμα και τα περιττά και τέλος συνθέτουν ένα γραπτό κείμενο με το πόρισμα της έρευνάς τους. Με τη μέθοδο αυτή πλουτίζουν το λεξιλόγιο, εξοικειώνονται με επιστημονικούς όρους και συνεργάζονται με ευχάριστο τρόπο. Ωστόσο υπάρχει κίνδυνος αφενός τα παιδιά να πιστέψουν στην εξιδανικευμένη πραγματικότητα που τους πλασάρεται κι αφετέρου, όταν το θέμα που εξετάζεται είναι κοινωνικό, να το υπεραπλουστεύσουν και να φτάσουν σε ακραίες θέσεις, π.χ. το σύνθετο ζήτημα της εγκληματικότητας θα μπορούσε να απλοποιηθεί μέσα από την έρευνα των παιδιών και να καταλήξει, ας πούμε, στο να θεωρούνται υπεύθυνοι του φαινομένου μόνο οι μετανάστες.