Kakia Ps
γλωσσολογία
Μία λεξη με 2 [lo] που δεν μπορεί παρά να ηχεί “βαριά” στα αυτιά εκείνου που δεν ξέρει τι σημαίνει. Μια επιστήμη που από το όνομά της και μόνο δημιουργεί λανθασμένες εντυπώσεις για τους ανθρώπους που ασχολούνται μ’αυτήν. Ποιος δεν θα έπαιρνε όρκο ότι ένας γλωσσολόγος δεν είναι σίγουρα πολύγλωσσος ή και μεταφραστής;
Στην πραγματικότητα ο γλωσσολόγος είναι ένας ντετέκτιβ της γλώσσας! Είναι αυτός που κρυμμένος, παρακολουθεί και καταγράφει μια γλώσσα σε διάφορες φάσεις της (τι κάνει η γλώσσα αυτή τώρα που τη μιλάμε, τι έκανε παλιότερα, τι σχέσεις διατηρεί με άλλες γλώσσες κτλ). Σαν καλός ντετέκτιβ ο γλωσσολόγος δεν επεμβαίνει ποτέ, ούτε αξιολογεί τη γλώσσα που παρατηρεί. Αν το έκανε θα τη ρύθμιζε, παραποιώντας τα τεκμήρια! Θα την έκανε κάτι που δεν είναι στην πραγματικότητα! Το πόρισμα της έρευνας θα ήταν λάθος κι ο πελάτης του σίγουρα δεν θα έμενε ικανοποιημένος!
Όμως μην μπερδεύεστε! Ο γλωσσολόγος δεν είναι και ο καλύτερος ομιλητής της γλώσσας με την οποία ασχολείται! Κι αυτό γιατί δεν ξέρει τι είναι το σωστό και τι το λάθος! Αυτό που προσπαθεί να μάθει τελικά είναι τι χρησιμοποιείται και γιατί!
Το blog αυτό επιχειρεί να σας βάλει πίσω από τα μαύρα γυαλιά και την ανοιχτή εφημερίδα του ντετέκτιβ-γλωσσολόγου! Έχουμε λοιπόν μια υπόθεση να λύσουμε…
Filed under: γλωσσικες ποικιλιες | Ετικέτες: επίσημη στρατιωτική ορολογία, καθαρεύουσα
Πέρασε κιόλας ένας μήνας κι ο αδειούχος πια Θ. επέστρεψε για λίγο στη Λάρισα. Οι γλωσσικού ενδιαφέροντος ερωτήσεις έδιναν κι έπαιρναν, αφού εκτός από εμένα κι εκείνος ήθελε να μάθει διάφορα για κάποιες από τις λέξεις του στρατού: “Επ’ ώμου, αρμ! Τι σκατά είναι αυτό το “αρμ”; Αρμ απ’ το άρμα; Arm όπως οπλίζω; Η’ καμιά συντομογραφία του armor (=οπλισμός);”!
Ο Θ. προβληματίστηκε σχετικά με την επίσημη στρατιωτική ορολογία κι όχι με την κοινωνιόλεκτο. Σε αντίθεση με την τελευταία, η επίσημη στρατιωτική γλώσσα είναι ξένη προς την καθομιλουμένη, ένα κράμα καθαρεύουσας, αρχαίας ελληνικής και δάνειων λέξεων που κάθε φαντάρος πρέπει να μάθει να αναγνωρίζει και να χρησιμοποιεί.
Η παρουσία δανείων (π.χ. αλτ, μαρς, κτλ) εξηγείται αν σκεφτούμε ότι ο ελληνικός στρατός οργανώθηκε πάνω σε ξένα πρότυπα. Επομένως πολλές από τις εντολές -οι πιο σύντομες υποθέτω- πέρασαν αυτούσιες και στην ελληνική.
Η καθαρεύουσα, η βάση της στρατιωτικής γλώσσας, υπήρξε η επίσημη γλώσσα της Ελλάδας όταν συστάθηκε ο ελληνικός στρατός. Τριαντακάτι χρόνια μετά την καθιέρωση της δημοτικής ο στρατός φυσικά και δεν συμμορφώθηκε, αφού η καθαρεύουσα εκφράζει και γλωσσικά τον συντηρητισμό του. Εξακολουθεί λοιπόν να τη χρησιμοποιεί σε γραπτό και προφορικό λόγο. Όσο για τα αρχαία ή καλύτερα τους αρχαϊσμούς (π.χ. τίς εί;) εμφανίζονται ως κατάλοιπο της αντιεπιστημονικής αντίληψης του γλωσσικού συνεχούς που διέπει ούτως ή άλλως την καθαρεύουσα.
Οι φαντάροι όχι μόνο πρέπει να κατανοούν αλλά συχνά είναι υποχρεωμένοι να χρησιμοποιήσουν οι ίδιοι αρχαιοπρεπείς τύπους. Στο πεδίο βολής π.χ. όταν πρέπει να αναγνώρισουν τους στόχους (;) φωνάζουν “έν(α) είδον”, “δύο είδον” κτλ, αντί για “είδα”. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση προφορικής χρήσης της καθαρεύουσας βέβαια είναι τα παραγγέλματα των ανωτέρων προς τους φαντάρους: ”Τις εκ του πρηνηδόν θέσεις λάβατε, όπλα ασφαλίσατε, γεμιστήρα δέκα φυσιγγίων αναλάβατε, γεμίσατε, οπλίσατε, τους απέναντι στόχους αναγνωρίσατε (εδώ αρχίζουν τα φαντάρια τα “εν είδον”, “δύο είδον”) απασφαλίσατε, στη θέση ένα βολή κατά βολή τους απέναντι στόχους, άρξατε πυρ! “! (wtf? 
).
Δεν κατάλαβα ποτέ σε τι εξυπηρετεί η χρήση της καθαρεύουσας σήμερα σε οποιοδήποτε πλαίσιο (το λέω αυτό γιατί πρόσφατα διάβασα και ένα νομικό κείμενο τίγκα σε καθαρευουσιάνικους τύπους). Για να μην ξεφύγω όμως από τα φανταρίστικα: Αφού στόχος του στρατού είναι οι φαντάροι να μάθουν να ανταποκρίνονται στις εντολές, γιατί να μην τις ακούν στη γλώσσα τους, αντί να μαθαίνουν να ανταποκρίνονται μηχανικά σε ακατανόητους ήχους, τους οποίους στην τελική μπορεί να μπερδέψουν; Στρατός και παραλογισμός…
Filed under: γλωσσικες ποικιλιες, κοινωνιογλωσσολογια | Ετικέτες: στρατιωτική κοινωνιόλεκτος
Φέτος είναι η χρονιά που ο στρατός δε δίνει πια αναβολές στους γεννημένους το 1985 (τους συνομηλίκους μου δηλαδή). Κάπως έτσι έφυγε και ο Θ. και σ’αυτόν αφιερώνω το σημερινό μου post! Να πω ότι το στρατό τον σιχαίνομαι απ’όλες τις απόψεις, παρ’όλα αυτά ομολογώ ότι γλωσσολογικά παρουσιάζει ενδιαφέρον. Κι αν περιμένω κάτι από τον Θ. δεν είναι φυσικά οι ιστορίες, αλλά καμιά καινούρια λέξη για να κάνω update στο post! 
Όπως σε κάθε κλειστή ομάδα, έτσι και ανάμεσα στους φαντάρους, αναπτύσσεται μια συνθηματική γλώσσα που διαφέρει στο λεξιλόγιο, την προφορά και τη σύνταξη από την καθομιλουμένη. Η στρατιωτική κοινωνιόλεκτος απαρτίζεται από γλωσσικά στοιχεία (λέξεις δηλαδή ή εκφράσεις) που έχουν να κάνουν με “φανταρίστικα πράματα”, όπως τους χώρους του στρατοπέδου, τα αντικείμενα, τους ανθρώπους, κτλ. Τα γλωσσικά αυτά στοιχεία είτε τα συναντάμε με άλλη σημασία στην κοινή μας γλώσσα (π.χ. “λουκάνικο” στο στρατό σημαίνει ο χακί μακρόστενος σάκος εκστρατείας), είτε δεν τα συναντάμε καθόλου (π.χ. “λελόχαρτο”, δηλαδή το έγγραφο της απόλυσης).
Με άλλα λόγια στη γλώσσα των φαντάρων συναντάμε πολλές λέξεις που δεν θα τις βρούμε σε λεξικά της ελληνικής γλώσσας. Δεν εννοώ απαραίτητα λέξεις ακαταλαβίστικες, φτιαγμένες από το μηδέν με ήχους της ελληνικής (όπως συμβαίνει ας πούμε στα καλιαρντά στα οποία συναντάμε τύπους σαν τα “δικέλω” = βλέπω, “αβέλω”=κάνω, κτλ). Εννοώ λέξεις που προκύπτουν από τη σύνθεση ήδη υπαρχουσών λέξεων της κοινής, π.χ. “στρατό-καυλος” (ο πωρωμένος με το στρατό) ή είναι παράγωγα λέξεων της κοινής π.χ. από τη λέξη “μπιφτέκι” (;) προκύπτει το “μπιφτέκω-μα” (το να αναλάβει δηλαδή κάποιος μια υπηρεσία που προβλέπονταν για κάποιον άλλο).
Το λεξιλόγιο της στρατιωτικής κοινωνιολέκτου λοιπόν -ως προς τη μορφή των λέξεων τουλάχιστον- δεν είναι εντελώς ξένο σε εμάς που δεν υπηρετήσαμε ή δεν θα υπηρετήσουμε ποτέ (thank god!)! Αυτό πιστεύω ότι συμβαίνει γιατί η συγκεκριμένη κοινωνιόλεκτος δεν αναπτύχθηκε τόσο εξαιτίας της ανάγκης των ομιλητών της να επικοινωνούν χωρίς να γίνονται κατανοητοί μέσα σε “εχθρικό” περιβάλλον (όπως έκαναν οι ομοφυλόφιλοι), όσο γιατί μέσω αυτής εκφράζουν την οπτική τους απέναντι στο στρατό.
Έχουμε λοιπόν λέξεις όπως “χωσέ” (η απροσδόκητη ανάθεση μιας υπηρεσίας), “σειρούλα” (στρατιώτης που ανήκει στην ίδια σειρά κατάταξης), “γαμοσείρι” (ο στρατιώτης που βλάπτει τους στρατιώτες της ίδιας σειράς), “λαίουρας” ή “παλαίουρας” (ο οπλίτης παλιάς ΕΣΣΟ -δεν ξέρω τι είναι αυτό!-)!
Filed under: γλωσσικοι μυθοι, plus | Ετικέτες: μύθοι για την ελληνική γλώσσα
Αυτή η ανάρτηση ξεκίνησε ως απάντηση σε σχόλιο του προηγούμενου post, αλλά μου φάνηκε καλή ευκαιρία να πω τον πόνο μου σε ένα νέο…:)
Η γλωσσολογία είναι ίσως η μόνη επιστήμη που αντιμετωπίζεται με τόση δυσπιστία -δυστυχώς!-. Όχι γιατί δεν τεκμηριώνει επαρκώς τα πορίσματά της, αλλά γιατί λίγοι ενδιαφέρονται γι’αυτά. Οι περισσότεροι άνθρωποι είτε αγνοούν την ύπαρξή της, είτε δεν τη θεωρούν καν επιστήμη.
Το επιχείρημα και στις δυο περιπτώσεις είναι ένα: “Αφού όλοι χρησιμοποιούμε τουλάχιστον μία γλώσσα και όλοι παρατηρούμε διάφορα πράγματα γι’αυτήν, τι τη θες την επιστήμη;! Αρκεί η εμπειρική παρατήρηση, η οποία επιτρέπει σε όλους μας να διατυπώνουμε κρίσεις για τη γλώσσα με αξιοσημείωτη βεβαιότητα.”
Αυτή η αντίληψη είναι νομίζω αναμενόμενη. Κινείται σε παρόμοια λογική με εκείνη των “ειδικών” σε θέματα ιατρικής που δεν είναι γιατροί, αλλά “ξέρουν” ποιο φάρμακο ή βότανο χρειάζεσαι επειδή έχουν αρρωστήσει μερικές φορές!
Αναμενόμενο και αθρώπινο.
Δεν πέφτω λοιπόν από τα σύννεφα όταν ακούω κάποιον σε μια παρέα να λέει με σιγουριά ότι διαβάζοντας τα sms του έφηβου αδερφού του κατάλαβε πως οι νέοι καταστρέφουν τη γλώσσα ή ότι βλέποντας Σουλεϊμάν ανακάλυψε πόσες δάνειες λέξεις έχουμε από τα τουρκικά (μην ξεχνάμε ότι η παρατήρηση μπορεί να οδηγήσει τόσο σε “σωστά”, όσο και σε “λάθος” συμπεράσματα -όπως ακριβώς το φάρμακο του “ειδικού” μπορεί να μας σκοτώσει, αλλά μπορεί και να μας γιατρέψει!-). Επίσης δεν παραξενεύομαι όταν δεν θέλουν να ακούσουν την άλλη “άποψη”, τη γλωσσολογική. Δεν τους ενδιαφέρει, βαριούνται ή πολύ απλά δεν είμαι και τόσο πειστική!
Όταν όμως στήνεις μια καμπάνια ή -να το πω γενικότερα για να μη “δείχνω” μόνο τον Κανάκη- όταν εκφέρεις δημόσιο λόγο δεν γίνεται να αρκείσαι μόνο στην παρατήρηση, αλλά πρέπει να ψάξεις καλά και να είσαι πολύ προσεκτικός προτού εκφράσεις την οποιαδήποτε βεβαιότητα. Αλλιώς θα διαιωνίζεις μια αρλούμπα.
Ειδικά όταν θες να λέγεσαι ανοιχτόμυαλος κι εναλλακτικός (τώρα “δείχνω” τον Κανάκη)!
Filed under: γλωσσικοι μυθοι | Ετικέτες: greeklish, καταστροφή της ελληνικής γλώσσας
Χτες βράδυ παρακολούθησα για λίγο το “Ράδιο Αρβύλα”. Ξεκίνησα να βλέπω από εκεί που ο Κανάκης προλογίζει βίντεο με τον ανεκδιήγητο βουλευτή της ΝΔ Ταμήλο (κλικ!) χρησιμοποιώντας τα εξής πάνω κάτω λόγια: “Υπάρχουν στη βουλή ξεπερασμένοι, παλαιού τύπου, άχρηστοι πολιτικοί, άσχετοι, με μηδέν επιστημονική κατάρτιση. Ένας από αυτούς και ο Ταμήλος που δεν έχει ιδέα για το αντικείμενο το οποίο διαχειρίζεται.”
Βλέποντας το βιντεάκι σκέφτηκα “και λίγα είπες ρε Κανάκη….”! -Τι το ‘θελα;!- Πολύ σύντομα συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά τον κυριότερο λόγο για τον οποίο δεν μπορώ να βλέπω αυτή την εκπομπή: Ξερολίαση και ασυνέπεια!
Ένα από τα επόμενα θέματα αφορούσε τη nomophobia, μία νέα φοβία που ανακάλυψαν οι επιστήμονες και σχετίζεται με το φόβο των ανθρώπων μήπως μείνουν χωρίς κινητό. Πριν πέσει το σχετικό “χιουμοριστικό” βιντεάκι ο Κανάκης θυμήθηκε την καμπάνια “Greeklish no more” που είχε κάνει πέρσι η εκπομπή (την άποψή μου γι’αυτό το θέμα μπορείς να τη διαβάσεις εδώ: κλικ!). Είπε λοιπόν: “Κάποιοι φορείς είχαν εναντιωθεί στην καμπάνια που κάναμε τότε. Δικαίωμά τους! Βρήκαν τότε κάποιους γλωσσολόγους οι οποίοι είχαν την εξής άποψη: «Τα greeklish?! Ό,τι καλύτερο για την ελληνική γλώσσα!». Είχαν κάτι επιχειρήματα διαστημικά!”
Ο Κανάκης μιλάει λες και υπάρχουν και κάποιοι άλλοι γλωσσολόγοι που πιστεύουν -όπως αυτός- ότι η γλώσσα καταστρέφεται! Κατ’αυτόν οι επιστήμονες της γλώσσας έχουν επίσης “άποψη” επί του θέματος (και όχι επιστημονικά τεκμηριωμένη θέση) οπότε αν θέλουν μπορούν να την κρατήσουν! Δικαίωμά τους! Ο Κανάκης όμως θα’χει δίκιο!!
Μέσα σ’όλο αυτό πετάγεται κι ο Κιούσης και λέει “Που τους βρίσκαν αυτούς τους γλωσσολόγους;”! Αναφέρεται μάλλον σε κάποιους “τυχάρπαστους” σαν το Σπύρο Μοσχονά, καθ. Γλωσσολογίας και τον Γιάννη Ανδρουτσόπουλο, επίσης καθ. Γλωσσολογίας με τις “απόψεις” των οποίων συγκρούστηκε και κατάφερε να ξεχωρίσει χάρη στις γνώσεις και την ευφράδειά του (κλικ!).
Το “διαστημικό” που κάναν οι γλωσσολόγοι είναι που μπήκαν στον κόπο να πουν στον Κανάκη ότι είναι λάθος να οργανώνει μια καμπάνια χωρίς να στηρίζεται σε επιστημονικά δεδομένα. Αυτό το “διαστημικό” τον ενόχλησε πολύ αφού κατά τη γνώμη του σε ότι αφορά τη γλώσσα δεν χρειάζεται να είσαι σχετικός, να έχεις επιστημονική κατάρτιση και να έχεις ιδέα για το αντικείμενο το οποίο διαχειρίζεσαι. Αρκεί να λαμβάνεις sms από τη νεολαία!
Υ.Γ. Κανάκη το έχω κάνει και εικόνα: Εσύ βουλευτής σε επιτροπή για την ελληνική γλώσσα -σαν άλλος Ταμήλος- να λες: “Δεν είναι εδώ πανεπιστήμιο για να μάθουμε ότι η γλώσσα αλλάζει και δεν καταστρέφεται. Τι μας νοιάζει εμάς που λέτε εσείς οι πανεπιστήμονες άλλο ο γραπτός κι άλλο ο προφορικός λόγος;! Εμείς παίρνουμε χιλιάδες mail καθημερινά και ξέρουμε ότι η γλώσσα καταστρέφεται όσο γράφουμε greeklish! Και άντε τελειώστε το γιατί έχουμε και δουλειές!”
Filed under: plus
Παρόλο που η ιντερνετική κινητοποίηση ήταν μεγάλη, τελικά τη Μιλού τη βρήκαμε με τον “παραδοσιακό τρόπο”. Η κοπέλα που τη φιλοξένησε στην αυλή της χτες διάβασε τα αφισάκια που είχα κολλήσει στη συνοικία και με πήρε τηλέφωνο!
Σας ευχαριστώ όλους για τον ενδιαφέρον!
p.s. Μόλις υιοθετήσετε ένα σκύλο, βάλτε του αμέσως ταμπελάκι με το τηλέφωνό σας. Η’ αν πληροί τις προϋποθέσεις, βάλτε του τσιπάκι.
Filed under: plus
Σήμερα η ανάρτησή μου δεν είναι γλωσσολογική, όμως θέλω να εκμεταλλευτώ κάθε “ψηφιακό χώρο” που διαχειρίζομαι για να ενημερώσω όσο το δυνατόν περισσότερους Λαρισαίους και Λαρισαίες ότι χάθηκε στη συνοικία Νεράιδα η Μιλού, το αδέσποτο σκυλάκι που φρόντιζα εδώ και ένα χρόνο.
Κάποιος περαστικός άνοιξε χτες την πόρτα της αυλής είτε με σκοπό να την κάνει να χαθεί, είτε για να την πάρει, είτε για πλάκα…Όποιος-α μπορεί να προωθήσει αυτό το post με mail, μέσω facebook, twitter κτλ, ίσως βοηθήσει!
Η Μιλού είναι μικρόσωμο θηλυκό ημίαιμο σκυλάκι, λευκό με μία μπεζ λωρίδα στη ράχη και μπεζ αυτιά. Φοράει ένα κόκκινο αντιπαρασιτικό περιλαίμιο.
Όποιος γνωρίζει μπορεί να επικοινωνήσει στο kakia_1985@hotmail
Filed under: γλωσσικος ρατσισμος, δευτερη/ξενη γλωσσα, plus | Ετικέτες: Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων (ΠΕΜ), μειονοτικές γλώσσες
Οι φετινοί μαθητές μου της Γ’ Λυκείου αρχίσαν από τώρα τις υπερβολές! Έχοντας δήθεν άγχος αναζητούν τρόπους για να περάσουν σίγουρα στο πανεπιστήμιο. Πέρα από τα σκονάκια που φαντάζονται ότι θα μπορέσουν να βγάλουν την ώρα της εξέτασης, δήλωσαν διατεθημένοι να υιοθετήσουν κανά δυο αδερφάκια (!) για να θεωρηθούν πολύτεκνοι ή ακόμα και να αλλαξοπιστήσουν και να γίνουν μουσουλμάνοι προκειμένου να ισχύουν γι’αυτούς χαμηλότερες βάσεις. Όταν αποκάλυψα ότι οι χαμηλές βάσεις αφορούν μόνο τους μουσουλμάνους της Θράκης και εξήγησα την ειδική κατάσταση που επικρατεί εκεί, τα παιδιά έπεσαν από τα σύννεφα.
Αυτή την ειδική κατάσταση αγνοούν -μαζί με τόσα άλλα- οι αμοιβάδες της χρυσής αυγής, γι’αυτό και μίλησαν στη βουλή για ρατσισμό εναντίον των ελλήνων(!!!). Στο βλακώδη αυτό ισχυρισμό δόθηκε, νομίζω, η καλύτερη απάντηση. Ένας εκπαιδευτικός που εργάζεται στη Θράκη έστειλε μια ανοιχτή επιστολή για να παραδόσει “μαθήματα πραγματικότητας” στον Κασιδιάρη και τους ομοίους του. Για να τη διαβάσετε ολόκληρη: κλικ!
Σ’ένα σημείο της λοιπόν ο συντάκτης αναφερόμενος σ’ εκείνα τα παιδιά* της Θράκης με μητρική τα πομακικά ή τα τούρκικα -παιδιά που είναι μουσουλμάνοι αλλά, ω τι έκπληξη, έλληνες πολίτες- λέει:
“Σε οποιοδήποτε μουσουλμανικό χωριό της ορεινής Θράκης, κύριε Κασιδιάρη, ένα παιδί μεγαλώνει μαθαίνοντας από το σπίτι του είτε τα πομάκικα (σλαβογενής γλώσσα), είτε τα τούρκικα. Στο Δημοτικό σχολείο, αν δεν τα γνωρίζει ήδη, μαθαίνει και τα τούρκικα, σύμφωνα με τη συνθήκη της Λωζάνης (που αντίστοιχα επιβάλλει τη διδασκαλία ελληνικών στους έλληνες της Κωνσταντινούπολης). Επίσης, αναγκάζεται να μάθει και αραβικά, προκειμενου να διδαχθεί το Κοράνι. Και όταν φτάνει στο Γυμνάσιο, ακολουθεί το πρόγραμμα μαθημάτων του ελληνικού σχολείου, το οποίο ορίζει ότι πρεπει να μάθει και αγγλικά και γερμανικά. Τις μετρήσατε, κύριε Κασιδιάρη, τις γλώσσες που με το ζόρι πρέπει να γνωρίζουν αυτά τα παιδιά στην ηλικία των 13 ετών; Είναι έξι(!) : πομάκικα, τούρκικα, αραβικά, ελληνικά, αγγλικά και γερμανικά. Έξι γλώσσες κύριε Κασιδιάρη, από ένα παιδί 13 (!) χρονών. Αντιληφθείτε λίγο τις απαιτήσεις που έχει η κοινωνία από αυτούς τους μαθητές, κύριε Κασιδιάρη: Έξι δεν είναι οι γλώσσες που ξέρουν όλα μαζί τα μέλη της Χρυσής Αυγής!
Και τολμάτε εσείς κύριε Κασιδιάρη, να μιλάτε για ρατσισμό; Τολμάτε να χαρακτηρίζετε ρατσιστική τη διάταξη που αναγνωρίζει το αυτονόητο; Που αναγνωρίζει ότι ένας άνθρωπος που έχει αναγκαστεί να μάθει έξι γλώσσες, δεν γίνεται να έχει καταφέρει να μάθει τα ελληνικά (τη γλώσσα στην οποία διατυπώνονται τα βιβλία και τα θέματα των πανελληνίων εξετάσεων), όσο καλά τα γνωρίζουν οι υπόλοιποι έλληνες μαθητές και ως εκ τούτου βρίσκεται -χωρίς να είναι επιλογή του- σε μειονεκτική θέση;”
Για να μιλήσω με όρους που θα καταλάβουν τα παιδιά μου της Γ’ Λυκείου: Αν και η ανωνυμία του συντάκτη, σε συνδυασμό με την επίθεση στο ήθος του αντιπάλου κάνει το κείμενο, κατά τη γνώμη μου, κάπως να “χάνει”, ωστόσο ως λόγος της επιχειρηματολογίας είναι ιδιαίτερα ισχυρός!
*Στη Θράκη υπάρχουν ακόμα ρομά, εβραίοι και χριστιανοί με μητρική τη ρωσική που είναι επίσης έλληνες πολίτες.
Δείτε επίσης: I (don’t) need a hero!
